Florian Karsten Typefaces

Purchase Free Trials
Variable Static
Weight
500
Italic
0
Leading
1.00
Tracking
0.000 %
AA Aa
Ligatures Case forms Tabular figures Oldstyle figures Slashed zero MORE
AA Aa
Size
3.20 vw
Leading
1.05
Tracking
-0.020 %
O programa Voyager consiste de um par de sondas, a Voyager 1 e a Voyager 2. Elas foram lançadas em 1977 aproveitando um alinhamento planetário favorável. Apesar de terem sido oficialmente planejadas para estudar apenas Júpiter e Saturno, as duas sondas foram capazes de continuar sua missão no sistema solar exterior. Ambas alcançaram a velocidade de escape do sistema solar e nunca mais voltarão, e ambas, ainda operacionais, vêm reunindo grandes quantidades de dados sobre os gigantes gasosos do sistema solar, dos quais pouco era conhecido anteriormente. Em 13 de dezembro de 2010, depois de meses à espera da confirmação dos dados, a NASA anunciou que a Voyager 1, viajando a uma velocidade de 17 km/s, havia em junho deste ano alcançado a zona de heliopausa, tornando-se o primeiro artefato humano a chegar à fronteira do Sistema Solar. No dia 12 de Setembro de 2013 a NASA confirmou que a Voyager 1 deixou portanto o Sistema Solar. O programa Viking consistiu de um par de sondas espaciais enviadas a Marte, a Viking 1 e a Viking 2. Cada veículo era composto de duas partes principais, uma projetada para fotografar a superfície a partir de órbita, e outra para estudar o planeta na superfície. A Viking 1 foi lançada em 20 de agosto, e a Viking 2, no dia 9 de setembro de 1975, ambas através de foguetes Titan III-E com estágios superiores Centaur. Os orbitadores, baseados na Mariner 9, foram criados na forma de um octágono de aproximadamente 2,5 m de diâmetro e massa total de lançamento de 2 328 kg, dos quais 1 445 kg eram carburante e gás de controle de altitude. Os objetivos principais dos orbitadores Viking foram o transporte das sondas de superfície a Marte, a realização do reconhecimento de locais de possível pouso, a atuação como ponte de comunicação para as sondas de superfície e a realização de suas próprias investigações científicas. Os landers (veículos de solo) pesavam cerca de 650 kg, incluindo combustível e equipamentos para estudos biológicos, químicos, geológicos, meteorológicos e outros, além de enviarem mais de 57 mil fotografias da superfície marciana.
AA Aa
Size
1.60 vw
Leading
1.37
Tracking
0.000 %
Een van de redenen voor het gebruik van de naam Pioneer lag in het feit dat deze vlucht bedoeld was om de weg te effenen voor zwaardere verkenners. De constructeurs wisten niet goed wat de ideale vormgeving voor zo'n sonde moest zijn, doordat er tot die tijd slechts zeer weinig bekend was over de stralingsgordels van de buitenplaneten en de intensiteit van micrometeorieten. De Pioneer 10 en 11 moesten hieromtrent duidelijkheid verschaffen. Beide sondes voerden camera's mee, maar het maken van opnames was niet het belangrijkste missiedoel. De vaartuigen beschikten over sensors die magnetische velden, geladen deeltjes en samenstelling en temperatuur van Jupiter vastlegden. De verzonden foto's waren een bijproduct van metingen door een polarimeter, ontworpen door de Nederlandse hoogleraar Tom Gehrels van de Universiteit van Arizona. Overigens zouden verreweg de meeste toekomstige plannen vroegtijdig sneuvelen op de tekentafel: door voortdurende bezuinigingen moest NASA in de jaren na Pioneer 10 keuzes maken. Hun voortdurend door uitstel en budgetoverschrijdingen geplaagde paradepaardje Space Shuttle slokte het leeuwendeel van de beschikbare fondsen op en na Voyager 1 en 2 maakte NASA noodgedwongen pas op de plaats. Voor communicatie met de vluchtleiding op Aarde beschikte de sonde over drie antennes: een hooggevoelige schotelantenne met een diepte van 46 cm en een diameter van 2,74 m en daarnaast een middelgevoelige antenne op de schotelantenne en een laaggevoelige antenne die 76 cm van het deel met de vluchtinstrumenten uitstak en onder de schotelantenne was bevestigd. Van de twee ontvangers was er een aangesloten op zowel de laag- als middelgevoelige antenne, de andere was gereserveerd voor de schotelantenne. De vluchtleiding kon deze omwisselen. Twee zenders met versterkers van 8 watt op 2292 MHz zonden gegevens naar de Aarde, inkomende signalen kwamen binnen op 2110 MHz. De bitrate bedroeg op weg naar Jupiter 2048 bps en aan het einde van de missie slechts 16 bps. Op 750 miljoen km doet een radiosignaal er zo'n 40 minuten over om deze afstand te overbruggen.
AA Aa
Size
7.75 vw
Leading
1.05
Tracking
-0.035 %
En effet, Voyager 2 devait tourner sur elle-même à 360° afin de prendre diverses mesures.
AA Aa
Size
1.90 vw
Leading
1.35
Tracking
-0.005 %
Die Columbia, der erste raumflugfähige Orbiter, wurde im März 1979 an die NASA ausgeliefert. Anschließend wurde die Raumfähre ins Kennedy Space Center überführt, um dort auf ihre erste Mission vorbereitet zu werden. Im November 1980 wurde die Columbia mit dem Außentank verbunden und einen Monat später zur Startrampe gefahren. Nach mehreren Startverschiebungen fand am 12. April 1981 der Start des ersten wiederverwendbaren Raumfahrzeuges der Welt statt. Ziel des ersten Fluges war es lediglich, die Columbia sicher in die Umlaufbahn und wieder zurück zu bringen. Der Flug dauerte insgesamt etwas über zwei Tage und endete mit einer Landung auf der Edwards Air Force Base in Kalifornien. Der Erstflug gilt bis heute als technische Meisterleistung, denn es war das erste Mal in der Geschichte der Raumfahrt, dass ein Trägersystem bei seinem Jungfernflug bemannt war. Die folgenden drei Flüge, die alle mit der Raumfähre Columbia durchgeführt wurden, dienten der Erprobung aller Systeme des Shuttle. Danach wurde das System als einsatzfähig erklärt. In den darauf folgenden 21 Missionen, die bis Januar 1986 durchgeführt wurden, stand der Satellitentransport im Vordergrund. Außerdem fanden einige rein wissenschaftliche Flüge statt, bevor es zum Challenger-Unglück kam. Am 28. Januar 1986 hob die Raumfähre Challenger bei einer ungewöhnlich niedrigen Außentemperatur von 2 °C zur Mission STS-51-L ab. Die NASA hatte sich für den Start entschieden, obwohl Ingenieure des Booster-Herstellers Morton Thiokol, vor allem Roger Boisjoly, vor einem Start bei Temperaturen unter 12 °C eindringlich gewarnt hatten. Das Management von Thiokol überstimmte jedoch schließlich seine Ingenieure und gab seinem wichtigsten Kunden NASA offiziell die Startfreigabe. Wenige Sekunden nach dem Start versagte tatsächlich ein Dichtungs-O-Ring der rechten Feststoffrakete, und durch das entstandene Leck trat heißes Verbrennungsgas an einer Seite des Boosters aus. Die Flamme traf auf den Außentank und die Befestigung der Feststoffrakete, wodurch die Tankhülle zerstört wurde. Der Tank explodierte 73 Sekunden nach dem Start in 15 Kilometern Höhe, worauf das Shuttle durch die enormen aerodynamischen Kräfte zerstört wurde. Die sieben Astronauten überlebten das wahrscheinlich, starben aber spätestens beim Aufschlagen der Cockpitsektion auf die Wasseroberfläche des Atlantiks.
AA Aa
Size
2.15 vw
Leading
1.22
Tracking
-0.010 %
Mariner 10 was the first spacecraft to make use of an interplanetary gravitational slingshot maneuver, using Venus to bend its flight path and bring its perihelion down to the level of Mercury's orbit. This maneuver, inspired by the orbital mechanics calculations of the Italian scientist Giuseppe Colombo, put the spacecraft into an orbit that repeatedly brought it back to Mercury. Mariner 10 used the solar radiation pressure on its solar panels and its high-gain antenna as a means of attitude control during flight, the first spacecraft to use active solar pressure control. The components on Mariner 10 can be categorized into four groups based on their common function. The solar panels, power subsystem, attitude control subsystem, and the computer kept the spacecraft operating properly during the flight. The navigational system, including the hydrazine rocket, would keep Mariner 10 on track to Venus and Mercury. Several scientific instruments would collect data at the two planets. Finally, the antennas would transmit this data to the Deep Space Network back on Earth, as well as receive commands from Mission Control. Mariner 10's various components and scientific instruments were attached to a central hub, which was roughly the shape of an octagonal prism. The hub stored the spacecraft's internal electronics. The Mariner 10 spacecraft was manufactured by Boeing. NASA set a strict limit of US$98 million for Mariner 10's total cost, which marked the first time the agency subjected a mission to an inflexible budget constraint. No overruns would be tolerated, so mission planners carefully considered cost efficiency when designing the spacecraft's instruments. Cost control was primarily accomplished by executing contract work closer to the launch date than was recommended by normal mission schedules, as reducing the length of available work time increased cost efficiency. Despite the rushed schedule, very few deadlines were missed. The mission ended up about US$1 million under budget.
AA Aa
Size
2.95 vw
Leading
1.20
Tracking
-0.020 %
Dzięki wykorzystaniu manewrów asysty grawitacyjnej podczas mijania planet, czas przelotu do Neptuna lub Plutona zostałby przy tym skrócony o około 20 lat w stosunku do lotu bezpośredniego. NASA początkowo planowała zrealizować projekt Grand Tour (Wielka Wyprawa), który przewidywał skonstruowanie czterech sond. Pierwsze dwie sondy wystrzelone w 1977 roku przeleciałyby kolejno obok Jowisza, Saturna i Plutona. Druga para sond wystrzelona w 1979 roku zbliżyłaby się do Jowisza, Urana i Neptuna. Jednak koszt takiej misji, wynoszący około miliarda dolarów, przerósł ówczesne możliwości NASA. Nie zaniechano jednak badania zewnętrznych planet. Skromniejszy program zaczęto realizować w 1972 roku. Początkowo miał on być kontynuacją programu Mariner (loty 11 i 12, określane też jako program Mariner Jupiter/Saturn 1977). W marcu 1977 roku nazwę zmieniono na program Voyager. Celem misji miał być Jowisz i Saturn, jednak zachowano możliwość skierowania jednej z sond do wszystkich czterech planet olbrzymów. Sondy zostały zbudowane w Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie. Do każdej z nich został dołączony Voyager Golden Record, na którym zapisane są pozdrowienia wypowiadane w 55 językach, muzyka oraz dźwięki i obrazy przedstawiające różnorodność życia i kultury na Ziemi.

FK Grotesk Neue is a down-to-earth sans-serif typeface inspired by swiss typography titans Helvetica and Univers.

Despite clear references to the iconic shapes of the flowing lowercase “a” or the uppercase “R”, FK Grotesk Neue represents a contemporary, more mechanic and rigid approach to the neo-grotesque genre. Lower contrast, rather geometric outlines and wider proportions (courtesy of FK Grotesk) make the typeface a unique addition to the large group of common-looking utilitarian typefaces.

FK Grotesk Neue fully utilises OpenType features, including several stylistic alternates, thin punctuation set and wide range of numerals variants. FK Grotesk Neue supports Latin Extended-A character set (i.e. Western European, Central European and Southeastern European languages) as well as Vietnamese language. For complete specs see typeface specimen.

  • Designer

    Květoslav Bartoš

  • Publisher

    Florian Karsten Typefaces

  • Release date

    May 2020

  • Version

    1.1.6 (April 2021)

  • Formats

    Static (OTF, TTF, WOFF, WOFF2), Variable (TTF, WOFF, WOFF2)

  • Glyphs

    732

  • OpenType features

    Standard Ligatures, Case Sensitive Forms, Fractions, Numerators, Denominators, Scientific Inferiors, Superscript, Subscript, Oldstyle Figures, Lining Figures, Proportional Figures, Tabular Figures, Slashed Zero, Stylistic Sets (SS01–SS05)

  • Language support

    Afrikaans, Albanian, Asturian, Azerbaijani, Basque, Bemba, Bosnian, Breton, Catalan, Cornish, Croatian, Czech, Danish, Dutch, English, Esperanto, Estonian, Faroese, Fijian, Filipino, Finnish, French, Frisian, Friulian, Galician, Ganda, German, Hungarian, Icelandic, Indonesian, Irish, Italian, Kinyarwanda, Klingon, Latvian, Lithuanian, Luxembourgish, Makhuwa, Maltese, Norwegian, Polish, Portuguese, Romanian, Romansh, Sango, Scottish Gaelic, Serbian, Shona, Slovak, Slovenian, Somali, Spanish, Swahili, Swedish, Swiss German, Turkish, Uzbek, Vietnamese, Welsh, Zarma, Zulu

  • Licensing

    A basic license purchased via this website combines desktop and web license and covers installation on a given number of workstations within one organisation and allows you to self-host webfont files for a single domain with no time limitation for a given number of unique visitors per month. For more information about other licensing options, please check FAQ or get in touch.

Buy FK Grotesk Neue

Basic desktop + web license (up to 3 CPU, single domain up to 10k visitors/month)
For more information about other licensing options please check FAQ or get in touch.

  • {{ family.packageinfo }}

All prices exclude VAT. Non-EU customers are not charged VAT. EU customers are charged their local VAT unless they provide a valid VAT ID during the checkout process, in which case they are charged 0% VAT. Czech customers without valid VAT ID may contact us directly via e-mail. For more information about our VAT policy please see FAQ.

Cart

  • Your cart is empty
  • {{ font.name }}{{ font.price }} Eur
Subtotal{{ subfinalPrice }} Eur
+{{ desktopDiff }} Eur
+{{ webDiff }} Eur

Don’t see a license you need or need to upgrade an existing license? We offer app, embed, broadcast, corporate licenses and other options upon request. Contact us directly at fonts@floriankarsten.com.

Total{{ finalPrice }} Eur
{{ errormessage }}

*) Required field, please enter a valid information in order to continue.

Processing...Proceed to checkout

You will be automatically redirected to a third-party checkout process. All major credit cards accepted. After you finish payment you will receive an e-mail containing purchased items. If you have any questions or difficulties regarding our payment process please contact us via e-mail.

By purchasing a license for our font software you agree to the End User License Agreement.